Ik zou wel willen… (ook over aanvaarding)
Het is niet alles halleluja.
Dat valt tegen hè?
Gelukkig zijn vind ik niet makkelijk. Je hebt er vrijheid voor nodig
en aanvaarding. Heel veel vergeving
om het leven te vergeven dat het is zoals het is
dat je er dit van hebt gemaakt en
dit hebt gekregen.
Dat vind ik het aller-allermoeilijkste:
onder ogen zien hoe het ís en uitvinden wat je dan moet met je dromen.
Er is zóveel wat ik ánders zou willen. Ik zou wel willen dat ik niet zo eigenwijs was, en niet zo druk. Ik zou wel willen dat er iemand was die altijd bij mij bleef, en dat alles veilig was om me heen. Ik zou soms gewoon een klein meisje willen zijn, en dan weer heel zelfstandig. Dan wil ik wég, op reis, weg uit de beperking van een klein kamertje en een studie. Weg uit de beperking van tijd, geld en ruimte, dan zou ik alles willen doen. Meer goede dingen, meer lezen en meer muziek. Meer contacten, meer in de tuin werken. Meer genieten, meer liefgehad zijn en meer liefhebben. Meer rust en meer vergeving. Meer uren in een dag. Ik zou willen dat ik wist hoe alles in elkaar zat en ook weer dat het me niets kon schelen. Ik zou willen dat ik niet zo kritisch en onzeker was, dat ik goed kon schrijven en geld had om verder te studeren.
Ik zou willen dat er geen grenzen waren én dat ik niet zoveel vrijheid had. En weer opnieuw.
Ik zou willen dat ik niet zo ontevreden was.
Maar ik ben het zo vaak wel. En ik vraag me dan af: wat is nu goed?
Wat moet je aanvaarden en wat niet?
Is overgeven en loslaten ook ópgeven?
Wat moet je met je dromen doen, en met je verlangen?
Als wegstoppen en 'gehoorzaam zijn' frustreert,
waar haal je dan de moed vandaan
en de overgave
om te zeggen
het is goed
laat het maar gaan zoals het gaat
laat het geschieden
niet mijn wil
om echt te zijn en met de liefde van je hart het leven
jezelf en God misschien wel te vergeven
hoe doet een mens dat?
10 March 2011 at 14:01
Gebed om vrijheid
Muziek; Anneke van Dijk-Quist
Tekst: Anneke van Dijk-Quist en Hans Maat
© Stichting Sela Music
Maak ons vrij van de wereld Heer,
van wat ons betoverd heeft.
Niet gebonden, zoals een slaaf,
in de ban van geld en tijd.
Laat ons zien wat waarde heeft;
een schat die niet vergaat.
Vrijheid waar Uw kind in leeft,
onvoorwaardelijk aanvaard!
Maak ons vrij van de zorgen, Heer
Van wat ons gevangen houdt.
Vreugdeloos, onder last gebukt,
die ons bange hart benauwt.
Laat ons zien dat U ons kent;
de zorgen, onze angst.
Dat U te vertrouwen bent:
Wij zijn veilig in Uw hand!
Maak ons vrij van de boosheid, Heer
die het vuur van liefde dooft.
Niet verzonken in bitterheid,
die van vrede ons berooft.
Laat ons zien wat liefde doet,
die angst en vrees verdrijft.
Liefde die niet dwingend is,
maar verzoent in kwetsbaarheid.
Maak ons vrij van de wereld, Heer
van wat onrust geeft, verwart.
Voortgejaagd gaan wij onze weg,
zonder stilte in ons hart.
Leer ons in uw vrijheid staan,
door uw Geest geleid.
Vul ons leven, vuur ons aan,
tot de wereld wordt bevrijd!
26 March 2011 at 23:36
Een methode voor het leven, dat lijkt mij ook wel wat. Alleen krijg ik de indruk dat het meer de bedoeling is dat we iemand moeten zijn (in plaats van dingen goed doen) en een bepaalde rol moeten leren spelen, Gods beeld leren vertonen.
Als het gaat om dankbaar zijn leer ik veel van G.K. Chesterton. Zoals:
“I would maintain that thanks are the highest form of thought, and that gratitude is happiness doubled by wonder.”
Of:
“Je mag een gegeven universum in de bek kijken.”
Of:
“You say grace before meals
All right.
But I say grace before the play and the opera,
And grace before the concert and pantomime,
And grace before I open a book,
And grace before sketching, painting,
Swimming, fencing, boxing, walking, playing, dancing;
And grace before I dip the pen in the ink.”
Of:
“Here dies another day
During which I have had eyes, ears, hands
And the great world round me;
And with tomorrow begins another.
Why am I allowed two?”
Of de gedachte dat alles wat er is er ook niet had kunnen zijn, en dat we daarom alles wat er is moeten zien als kostbaarheden die een schipbreuk hebben overleefd. Alles is een gift.
Misschien helpt het om meer te focussen op wat niet had kunnen zijn, in plaats van op wat ook had kunnen zijn.
Er is natuurlijk ook veel wat kapot is gemaakt, of wat kapot maakt. Dat moeten we dan dus juist niet aanvaarden.
En verlangen naar het goede, ware en schone kunnen we denk ik nooit te weinig. Misschien is het probleem dat we ons verlangen vaak niet daar op richten, maar op onze invulling ervan. In dat geval is het Gods genade als hij dat doorbreekt.
Allemaal misschien niet heel samenhangend, maar dit zijn wat dingen die in me opkomen en een rol spelen in mijn worsteling met deze vragen. Misschien is danken, prijzen, uiteindelijk wel het moeilijkste dat er is. En waar het op aan komt.
En nog een mooi lied, van A.F. Troost:
Mijn hart wacht stil op U, o Heer,
uw komst verwacht ik, meer en meer,
uw liefde houdt mijn ziel gevangen.
Naar U gaat al mijn vreugde uit,
ik wacht op U, wacht als een bruid,
reikhalzend hunkert mijn verlangen.
Onrustig leef ik, opgejaagd,
door duizend dromen uitgedaagd
die liegen, lokken en verleiden;
de boze, briesend als een leeuw,
gaat brullend rond – ik roep, ik schreeuw
tot U, o God: Kom mij bevrijden!
De kracht van oorlog en geweld,
de macht van goud en goed en geld,
hoe kan ik daaraan ooit ontkomen?
Schandelijk schamel is de schijn:
steeds meer te hebben en te zijn,
dat is, o God, waar wij van dromen!
Ik roep, ik smeek vol ongeduld:
O Geest, als Gij mijn leven vult,
o overvloed, o milde regen,
dan wordt mijn hart verrassend rein,
dan drink ik fris uit uw fontein:
water des levens, zuiver zegen!
Met heel mijn hart verwacht ik, Heer,
uw komst, de grote ommekeer;
hoe vrolijk zal ik U ontvangen!
Gij die mijn allerliefste zijt,
kom, Gij die lijf en ziel bevrijdt,
vervul mijn allerdiepst verlangen!